Úrskurður í máli 1/2005

2.2.2006

I. Málsmeðferð

Nefndin tók við beiðni þann 18. febrúar sl. frá X, sem hér eftir nefnist álitsbeiðandi, vegna ágreinings hans við Y, hér eftir nefnt gagnaðili. Í kjölfarið sendi nefndin erindið til gagnaðila til umsagnar og barst svar frá honum þann 8. mars sl. Álitsbeiðandi kom svo með frekari athugasemdir vegna mótsvars gagnaðila með bréfi mótteknu þann 8. apríl sl.

Með kvörtun álitsbeiðanda fylgja ýmis fylgigögn. Eru þau, ásamt ofangreindum bréfaskriftum aðila, lögð til grundvallar úrskurði þessum.

II. Helstu málsatvik og ágreiningsefni

Gagnaðili annaðist geymslu á búslóð álitsbeiðanda um 8 mánaða skeið frá byrjun árs 2004. Heldur álitsbeiðandi því fram að á meðan búslóðin hafi verið í vörslu gagnaðila hafi sófaborð og sófi úr henni orðið fyrir skemmdum. Álitsbeiðandi flutti búslóðina sjálfur til og frá gagnaðila ásamt bílstjóranum Stefáni Kristjánssyni. Í yfirlýsingu frá Stefáni, sem barst nefndinni sem fylgiskjal upphaflegrar beiðni, kemur fram að umræddar skemmdir hljóti að hafa orðið á vörslutíma gagnaðila þar sem þær hafi ekki verið sjáanlegar þegar búslóðinni var komið þar fyrir.Gagnaðili hafnar þessum staðhæfingum og segir að búslóðin hafi þegar verið innpökkuð þegar hún kom á staðinn og því ekki hægt að segja til um ástand hennar þá. Ekki er frekari rökstuðningur fyrir fullyrðingum gagnaðila.

Álitsbeiðandi gerir kröfu um 207.000 kr. vegna vinnu og viðgerðar á hinum skemmdu húsgögnum en til vara upphæð að áliti nefndarinnar. Með beiðninni fylgja tvær yfirlýsingar frá húsgagnaverslun vegna sófaborðsins og tölvupóstsendingar vegna mögulegrar viðgerðar á sófanum. Gagnaðili hefur ekki gert athugasemdir við fjárhæð bótakröfu álitsbeiðanda.

III. Forsendur

Í máli þessu á við regla 25. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup. En þar segir:

” Verði tjón á eignum neytanda þegar verk er unnið eða í tengslum við það eða hlutur sem afhentur hefur verið seljanda þjónustu glatast eða skemmist ber seljanda að bæta það tjón nema hann sanni að hann hafi ekki sýnt af sér vanrækslu.”

Gagnaðili í máli þessu sérhæfir sig í geymslu búslóða og á sú starfsemi undir fyrrgreind lög samkvæmt skýru gildissviðsákvæði 1. gr. laganna. Gagnaðili hefur ekki fært sönnur á að hann hafi ekki sýnt af sér vanrækslu er því ljóst að ákvæði 25. gr. laga 42/2000 á við beint samkvæmt efni sínu og ber gagnaðila því að bæta það tjón sem álitsbeiðandi varð fyrir. Hér háttar svo að til viðbótar því að regla sú sem á við um álitaefnið leggur ríkar skyldur á seljanda þjónustu á þann veg að hann þarf að sanna að hann hafi ekki sýnt af sér vanrækslu, hefur álitsbeiðandi einnig leitt að því sterkar líkur að tjón hafi orðið á munum hans meðan þeir voru í vörslu gagnaðila. Með yfirlýsingu bílstjórans sem flutti búslóð álitsbeiðanda bæði til og frá gagnaðila er líkum leitt að því að tjónið á sófanum og sófaborðinu hafi orðið meðan búslóðin var í vörslum gagnaðila.

Kærunefnd telur eðlilegt að gera þær kröfur til þeirra sem bjóða almenningi þá þjónustu að geyma búslóðir gegn gjaldi með sama hætti og gagnaðili gerir að þeir tryggi sér sönnur fyrir ástandi geymslumuna við viðtöku þeirra. Ber hér að hafa í huga að endurkaupaverðmæti búslóða er verulegt og skiptir gjarna milljónum króna.

Niðurstaða

Gagnaðila ber að greiða álitsbeiðanda krafða fjárhæð 207.000 kr. í skaðabætur á grundvelli 25. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup.

2. febrúar 2006.

Pétur Örn Sverrisson,

Anna Guðrún Árnadóttir,

Jón Magnússon.